युक्रेनबाट नेपाली विद्यार्थीको आग्रह – मर्ने बाँच्ने टुंगो भएन, उद्धार गरिदिनुस्

म अध्ययनको सिलसिलामा युक्रेनको राजधानी किएभमा आएको पाँच/छ महिना भयो । यहाँको पोडिलिस्की होस्टलमा मसहित १६ जना बसिरहेका थियौं । हामीमध्ये कोही युक्रेनियन त कोही रसियन भाषा पढिरहेका थियौं । म स्टुडेन्ट भिसामा आएको थिएँ, युरोपियन युनिभर्सिटीको विद्यार्थी हुँ ।

अहिले राजधानी किएभमा जतिसुकै वेला विष्फोट भइराख्छ । पछिल्लो एक महिनापछि राजधानी शान्त थिएन । हिजोबाट होस्टल नजिकै रहेको एउटा अस्पतालको ‘अन्डरग्राउण्ड’मा बसेर रात वितायौं । बिहानबाट दिउँसोसम्ममा राजधानीमा तीन/चार पटक ठूल्ठूलो आवाजसहित विष्फोटन भयो । त्यसपछि होस्टलमा बस्न सकिँदैन भन्ने लाग्यो । बाहिर निस्किएर हिँड्ने सहज छैन । मानिसहरुको भिड छ, शहर छाड्नेको ताँती छ । हिँड्नलाई टिकट पाइँदैन ।

बल्लतल्ल मसहित साथीहरु राजधानीबाट मेट्रो रेलमा ५४ मिनेटको यात्रा गरेर भोगजल्म भन्ने ठाउँमा आइपुगेका छौं । अहिले तपाईंसँग कुराराख्दा पनि पृष्ठभूमिमा आवाज आइरहेको छ, यो विष्फोटनको हो । यहाँ पनि ग्यासहरु हानिरहेका छन्, बाहिर यहाँका सेना जतिसुकैवेला जे पनि हुनसक्छ भनेर स्ट्याण्ड बाई पोजिसनमा छन् ।

यहाँबाट हामी लबिक भन्ने ठाउँमा जान खोज्दैछौं । अहिले म रेल स्टेसनबाटै बोलिरहेको छु, यहाँबाट मैले जता हेर्‍यो, त्यतै मान्छेको लस्कर मात्रै देख्छु । मेट्रोमा पनि खुट्टा टेक्ने ठाउँ पाउन गाह्रो छ । आफूलाई उच्च जोखिममा राखेर मानिसहरु अहिले अर्को मुलुकतिर पनि गइरहेका छन् । हामीले पनि नेपाल सरकारलाई गुहारिरहेका छौं ।

तर, सकरात्मक जवाफ आएको छैन । सँगैमा भारत सरकारले दूतावासमार्फत सहयोग गरिरहेको छ, उनीहरुले समस्या देखिने वित्तिकै सचेत गराएर यहाँका भारतीय नागरिकलाई पोल्याण्डतर्फ लगिसके । हाम्रो सरकारले केही गरेको छैन, अहिले मैले के गर्ने के नगर्ने केही सोच्न सकिरहेको छैन, कतिवेला के हुने हो भन्ने पनि थाहा छैन । अझै केही दाइदिदीहरु त राजधानीको होस्टलमै हुनुहुन्छ, थप नेपालीहरु पनि राजधानीमा छन् ।

आफैं पोल्याण्ड जानलाई पहिलो कुरा टिकट छैन । अर्को कुरा मानिसहरु धेरै छन् । पहिले ५ सयमा पाइने टिकट अहिले १५ सय/दुई हजार परिरहेको छ । त्यो पनि पाउन मुस्किल छ । काम बन्द भएको धेरै दिन भइसक्यो । बचेको पैसाले कहिलेसम्म खाने के गर्ने टुंगो छैन ।

हिजैदेखि राजधानीको बजारदेखि हरेक कुरा बन्द छ । बन्द हुनुअघि दुई/तीन दिनलाई पुग्ने सामान ल्याएर राखेका थियौं, त्यही बोकेर हिँडिरहेका छौं, कहाँ बस्ने के गर्ने टुंगो छैन । अहिले आराम गर्न पनि खुला आकाशमुनि बसिरहेका छौं, साँझ बास बस्न कहाँ पुगिने हो थाहा छैन ।

हामी अहिले लबिप भन्ने ठाउँमा जाने भनेर सोचिरहेका छौं, तर त्यहाँ जान पनि समस्या भइरहेको छ । हामीलाई आफैं छिमेकी मुलुक जान पनि गाह्रो छ । यत्तिकै यहाँका नागरिकले पनि जान सकिरहेका छैनन्, झन् विदेशी नागरिकलाई त्यसरी जान कति समस्या होला ? यहाँ बस्न सक्ने स्थिति पनि छैन । ज्यानै जोखिममा छ । अवैधरुपमा हिँडेर जाँदा पनि जोखिम छ, यहीँ बस्न पनि जोखिम छ । त्यसैले अहिले आफ्नो देशको सरकारलाई गुहारिरहेका छौं ।

हामीलाई उद्दार गरिदिनुपर्‍यो । कि पोल्याण्ड पुर्‍याइदिएर त्यहीँ राख्ने व्यवस्था गरिदिनु पर्‍यो । नभए, पोल्याण्डसम्म सुरक्षित पुर्‍याएर नेपाल फर्किने व्यवस्था गरिदिनु पर्‍यो ।

हुन त हामी नेपालबाट आउँदा पनि ठगिएका थियौं । यहाँ खासै राम्रो काम पनि पाइँदैन । अधिकांशले यहाँ काम पनि पाउनु भएको छैन । आर्थिकरुपमा पनि समस्यामा हुनु भएको धेरै दाइदिदीहरु हुनुहुन्छ । टाठोबाठोले काम नगरेका होइनन् । तर, जे सोचेर पैसा तिरेर आएका थियौं, त्यति भइरहेको थिएन । होस्टलको एक वर्षको पैसा तिरेर आएका थियौं, त्यो पनि डामाडोल भयो ।

दुई महिनादेखि अफ्ठ्यारो परिस्थितिको मात्रै सामाना गरिरहनु परेको छ । जतिवेलै साइरन मात्र सुनिराख्दा मानसिकरुपमा पनि टर्चर भइरहेको छ । सरकारलाई हामी सबैको तर्फबाट विनम्र आग्रह छ कि कृपया हामीलाई उद्दार गरिदिनुस् । आफ्नो नागरिकको ज्यान जोगाइदिनुस् ।